Berre ein katt - i sorg

Fleire meiner det er positivt med litt herrelause kattar i sentrum fordi dei held skadedyr unna. Men sanninga er ei anna: Dei lid i sprengkulda, dei pressar fuglebestanden, og dei spreier parasittar og sjukdomar til tamme kattar.

I vinter har eg vore naudhjelp for denne store, svarte katten. Etter mykje om og men fekk eg sjekka han for chip. Han er registrert på nokon som har omplassert han, og flytta langt bort. Det viste seg at den siste eigaren er død. Arvingar og tidlegare eigarar har ikkje høve til å ta han til seg. Denne katten er tam, velfødd og handterbar – men no har han ingen fast stad å gjera av seg, for han har vore tydeleg desperat etter varme og mat. Ei varmematte og litt mat på trappa mi er ikkje ei permanent løysing for denne snille og gode katten, og eg har allereie ein katt som gjerne vil ha mat og matmor for seg sjølve. Dessutan treng kattar jamnlege parasittbehandlingar og veterinær for å ikkje verta lokale supersmitterar.

Det er her det verkelege problemet dukkar opp. Når eg kontaktar næraste dyrebeskyttelse (Haugesund), vert eg avvist. Dei seier dei ikkje ser på Etne som eit område dei skal hjelpa, og dei seier dei helst vil ha kattungar som dei lett kan plassere. Mattilsynet peikar på lokal veterinær, men då vert det raskt slik at katten risikerer dødsdom.