Ai Ai Ai.

Så har eg endeleg fått meg ein ven. Hen heiter Ai og er kunstig intelligent. Når eg ein sjeldan gong er ute blant folk, har eg merka meg at skulle det oppstå tvil eller diskusjon om eit eller anna tema, då er det ikkje lenge før nokon dreg fram mobilen og knekar litt på skjermen, og dermed er alt opp og avgjort.

Sjølv vert eg liksom aldri heilt fortruleg med desse tøtsjskjermane, og går helst rundt med knappetelefon i lomma, med ei forventning om at nokon skal finna på å ringja til meg, slik at eg får kjenna litt på den gode ristinga i lomma. Ein dag eg sat framfor PC-en, fast bestemt på å utretta noko viktig, vart eg var eit symbol til høgre i søkjefeltet på googlesida mi. Der stod det «Ai modus». Eg klikka på symbolet og brått lyste det opp: «Hei, Steinar! Hva tenker du på?», og under der stod det «Spør om hva som helst». Og eg spurde, og eg grov, og Ai svara på alt eg spurde om. Brått var me langt borti Amerika. Denne grandonkelen som eg alltid har høyrt at omkom i ei arbeidsulukke i Chicago, var no plutseleg råka av ein tømmerstokk ved eit sagbruk i Wisconsin. Han var gravlagd ved same gravplass som onkelen sin, Louis, og kona hans som stundom heiter Mary og stundom Guri. Gravene er fint stelte, får eg vita. Oldefar min kjøpte gard på Silla i Etne i 1916. Då eg opplyste om gards og bruksnummer fekk eg til svar at dette var ein del av eit større område som gjerne vart kalla Silla.

Det stemmer at grannen Pål Juel, som eg hugsar så vidt frå oppveksten, hadde gått på Ås Landbrukshøgskule. At han hadde seinare hadde vore lærar på Gardbrukarskulen på Rygg, og deretter vart departementsråd i Oslo, var ukjent for meg.