Valborg ser keisaren utan klede

Me går inn i 2026 med ei verd som minner mistenkeleg mykje om ein dårleg gjennomtenkt plan, klekt ut på eit bakrom fullt av store ord og endå større ego. Det heng mørke skyer over oss, så tunge at dei pressar seg heilt ned i kvardagen. Freden er truga, og dei som ropar høgast om tryggleik og løysingar, er ofte dei same som raslar mest med sablane. «Dei» er maktsjuke menn med oppblåst sjølvbilete og ei urokkeleg tru på at nettopp dei er heilt avgjerande for verdshistoria.

Det er nesten noko latterleg over det heile, om det ikkje hadde vore så alvorleg. Menn som slår seg på brystet, peikar på kart og forklarar verda korleis alt hadde vore i orden – berre alle andre hadde gjort som dei sa. Krig blir kalla fred. Trugsmål blir kalla ansvar. Og eigen storleik blir presentert som ei gåve til menneskeslekta. Om ingen andre skryt? Då skryt dei sjølve. Gjerne lenge. Gjerne høgt.

Det blir nesten komisk, i alle fall tragikomisk, og eg klarar ikkje la vera å tenka på Olsenbanden. På dei store planane. Dei geniale planane. Dei ufeilbarlege planane. Plan A, B og C – heilt til alt går gale på det mest spektakulære vis. For det gjer det alltid. Ikkje fordi planen mangla detaljer, men fordi han mangla forankring i verkelegheita.