Dei kneisar mot sommarsola, nokre blussande rosa, andre djupt raude og forførariske. Side om side står dei, ved dei yndige gule, dei smålubne ferskenfarga og dei høgreiste fyrige oransje.
På ein dag som denne, når alle dei tre tusen rosene blømer samstundes og angen av romantikk ligg i lufta, blir murslottet i vestenden av hagen meir for ei kulisse å rekne. Ein kan liksom ikkje ha auga for anna enn den store roselabyrinten.
Ja, bortsett frå dei indre bileta ein skapar seg sjølv, då; av kurtiserande par som ei gong flanerte mellom hagegangane her i høge flosshattar og draperte kjolar. Herremannen, som elegant skjenka si utkåra den vakraste rosa i hagen. Ho, som raudna i eit lite smil, medan ho løfta blomen til nasen og … Men hei, kva var det der?
