Med to venstresko inn i julefreden

Det lir mot jul – og sjølv om eg veit at 1. desember kjem på same tid kvart år – opplever eg det likevel som eg vil kalla eit aldri så lite emosjonelt lynnedslag når den første kalenderluka skal opnast. Gong på gong, år etter år, kjem denne datoen litt som nissen på kjerringa for min del. For var det ikkje nettopp august?

Ambisjonane har i alle fall vore skyhøge sidan seinsommaren, men som vanleg har realismen tatt seg ein lang og innhaldsrik pause. Og kva ambisjonar er det eigentleg eg snakkar om her? Jo – ambisjonen om julefred, når den tid kjem.

Me snakkar mykje om julefreden. Den skal senka seg over land og folk som ein mild bris. Eg ser for meg dette majestetiske augeblikket der eg sit i godstolen, nynnar på ein julesalme eller lyttar til Sølvgutane, og kjenner at skuldrene sige ned i kvilestilling. Det hadde vore ei oppleving. Men eg ser allereie at det kan bli travelt.