Henta mor frå krigsherja Mariupol

Å kunna stå så tett – side om side – med mamma Raisa Kovalenko og søster Alina Kovalenko kan nesten ikkje beskrivast med reine ord. Det her heller ikkje nødvendig. Den Viktoriya som møter oss på Øvernes i Etne denne dagen, har lågare skuldrer, færre bekymringsrynker, men fleire smilerynker enn den Viktoriya som møtte til intervju 27. februar i år. Då var krigen tre dagar gamal, og Viktoriya var frå seg av sorg, fortviling og bekymring.

I dag kan ho klemma hardt rundt både søstera og mora, og redsla for at krigen skal ta dei frå ho er borte. Men sorga over kva som skjer i heimlandet Ukraina kjem til å følgja dei alle tre for resten av livet.

— Det er himmelsk å kunna sova om natta, å kunna drikka varm te og vera trygg, seier Raisa.