Balanse er nøkkelen, eller?

Det er viktig å vere i balanse» får eg stadig høyra, og eg seier det òg gjerne sjølv.

Denne hausten har eg hatt mykje fokus på jobb og karriere, noko eg har hatt litt dårleg samvittigheit for ovanfor meg sjølv. Mindre tid til trening og aktivitet, og mindre tid til sosialt og fritid. I ein middag kort tid tilbake nemnde eg dette for ei venninne. Eg sa at eg måtte prøve å finne denne balansen. Då avbryt ho meg og seier: Gjer det noko då? Du er ung og har ekstra motivasjon for jobben om dagen. Om nokre månadar eller år er kanskje ting annleis. Det treng ikkje å vere noko negativt. Me er jo i endring, akkurat som årstidene».

Det har eg tenkt mykje på sidan. For kva om det eigentleg ikkje er så farleg om me ikkje er i vater til ei kvar tid? Kanskje det til og med er litt av meininga?