Med det enorme fossefallet i bakgrunnen stod Mats Andreassen og Jul Didrik Hvidsten frå Sandefjord ovanfor ei utfordring dei aldri hadde sett liknande til. Foto: Bjørn K. Kjellesvik

Bjørn K. Kjellesvik

Det var ei avventande stemning i startområdet før tidenes første Langfoss Opp skulle gå av stabla. Ikkje alle visste kva dei hadde i vente før det bratte bakkeløpet. I familieklassen som vart sendt av garde først, var det mange deltakarar med ulike ambisjonsnivå. Blant dei med eit ambisiøst og konkret mål var to unge karar frå Sandefjord. Før start var det to nøkterne optimistar som snakka med Grannar.
— Målet er å fullføre på under 45 minutt, fortel Mats Andreassen.
Han og kompisen Jul Didrik Hvidsten er på ferie på Utbjoa, og hadde lest om løpet dagen før det heile skulle gjennomførast. Det var inga tvil om at det var to ivrige gutar som skulle ta til på den bratte stigninga opp til toppen av Langfoss.

Klatreglad far og son
Då familieklassen vart sendt av garde gjekk dei to sandefjordgutane ut i eit forrykande opningstempo, og det var ikkje noko å seie på det ungdomslege pågangsmotet. Det vart etter kvart rapportert at gutane hadde klart målet sitt. Dei hadde begge fullført under 45 minutt, og rapportane som kom ned fjellsida fortalte også om ein upåklagelig innsats med slitne kroppar på toppen. Etter at familieklassen vart sendt opp fjellsida, møtte Grannars utsendte på ein far og son som var ute og saumfarde løypa. Dei skulle delta i «racerklassen» seinare på dagen.
— Eg har vel delteke i Stolzekleiven ni gonger, medan sonen min har vore med seks gonger, fortel Kurt Reidar Jegteberg frå Matre.
Han hadde med seg sonen Kurt Raymond på tolv år, og var ikkje redd for kva som venta han oppover langs fossen.
— Eg er vant til klatring heime på Matre, smilar han tappert.

— Grusomt tungt
Då «racerklassen» tok til litt utpå føremiddagen, var det kome dråpar i lufta inne i Åkrafjorden. Dei veltrente deltakarane nytta E134 som oppvarmingsrampe medan starten nærma seg styggeleg. Det var mange nervøse ansikt å sjå i startområdet, og det vart meir og meir stille, og susen av den majestetiske fossen gjorde seg gjeldande som bakgrunnsmusikk. Når intervallstarten i «racerklassen» vart sett i gong, var det ulike taktikkar å sjå. Nokre starta forrykande, medan andre hadde meir is i magen, og starta rolegare. Det som i alle fall sikkert er at det ikkje var ein einaste deltakar som ikkje sleit seg ut. Kristian Heggebø fortalte Grannar og smertene etter løpet.
— Det var forferdeleg vondt, men det er då er kjensla enda betre når ein kjem til topps og ser den fantastiske utsikten, fortel ølensbuen positivt.

Kristian Heggebø og Bjarte Opsahl var lette og fine i steget då dei starta på den enorme stigninga. Då dei kom til topps var dei hakket meir utslitne.

Problem med tidtakarsystemet
Arrangørane var også nøgde med korleis dagen enda.
— Det kom dobbelt så mange som det var førehandspåmeldte, fortel Gisle Sellevold som skildrar det som eit positivt kaos med alle dei uventa påmeldingane. På grunn av problem med tidtakinga som ein følgje av det uventa regnvêret, vart ikkje resultatlista klargjort før Grannar gjekk i trykken. Likevel hadde skiløpar og førehandsfavoritt Thomas Vestbø sprunge inn på ei uoffisiell tid på 23 minutt og ti sekund, noko som er utruleg sterkt, og truleg ei tid i leiarsjiktet.